Door deze website te gebruiken gaat u akkoord met het gebruik van cookies op de website.

Nieuwe column van de spiegelbank: "Corona-dip..."

Nieuwe column van de spiegelbank: "Corona-dip..."

28 maart 2020 14:15

Nico Ras

Een verhaal van een man met blauw bloed … Corona-dip ...

Corona-dip, heimwee naar de Blauwenburcht …

Een verhaal van een man met blauw bloed.

Als deze man thuis móét zitten, dan is zijn huis al snel te klein. Dan zegt zijn vrouw: “Misschien moet jij een blokje om.” Ze zegt dat elke dag. Het is bijna april 2020, de zon schijnt fraai, de wind is fris. Voorjaar, maar het voelt om allerlei redenen niet als lente. De man trekt zijn jas aan, de Ajax-pet gaat op. Wat niemand ziet, dat zijn z’n kousen. RKHVV-kousen, nog van vroeger, ze geven hem een blauw gevoel. Als vanzelf loopt hij weer dat rondje om de voetbalvelden. De plek waar hij zo graag mag komen, supporter zijn van zijn kleinkind, de wedstrijden van het eerste. Genieten van het mopperen, het zuchten, het weg kwijnen in partijdigheid, het juichen en misschien nog wel belangrijker:  De contacten met soortgenoten. Maar het kan niet meer. Er is nu “social distancy”, de Blauwenburcht is op slot.

De man met de Ajax-pet en de blauwe sokken vertraagt zijn pas, alsof hij alles extra goed wil opnemen. In de fietsenstalling staan nog steeds 2 fietsen, blijkbaar ook in quarantaine. De velden liggen er goed bij, de kale plekken groeien al een beetje dicht. Op het middelste veld ontwaart hij meizoentjes, deze bloemetjes grijpen nu hun kans. De netten hangen doelloos in de goals, in één doel half omhoog. In een soort rouwstand. De doeltjes voor de training staan troosteloos bij elkaar. De man laat zijn blik dwalen en beseft … hij heeft heimwee … heimwee naar dat spelletje en al dat gedoe er om heen. Natuurlijk, er zijn in deze tijd wel belangrijker dingen, maar toch, dat uitje naar het voetbalveld, het betekende toch meer dan hij ooit had gedacht.

De man met de Ajax-pet en blauwe kousen stapt opzij, “Handhaving” moet er langs. Er valt nu niets te handhaven. Geen meisje, geen jongen, geen vrouw, geen man, niemand is door de gaten in de afrastering gekropen om eens lekker tegen een bal te trappen. De openingen zijn met rood-wit lint provisorisch dicht gemaakt. Als een Andreas-kruis voor een onbewaakte spoorwegovergang. Het waarschuwt wel, maar houdt niet tegen blijkbaar. Vandaag dus wel en de ‘handhaver’ groet vriendelijk.

De man met de Ajax-pet en de blauwe kousen vervolgt zijn rondje. Daar zit een gat zonder linten. En ook de struiken wijken. Zou hij het durven, even er door heen, het gras ruiken, aanraken. De verleiding is groot en ‘handhaving’ is net voorbij. Hij doet het niet, hij kijkt alleen. In de verte het scorebord, hoe lang blijft het nog 0-0? Rond het nestkastje in één van de bomen vliegen twee vogeltjes. Hún leven gaat gewoon door. Zijn gedachten dwalen af. Hij droomt zo maar ineens van juni: “Er is weer aan alle kanten activiteit op de velden. Geen competities meer, die zijn geschrapt. In september beginnen we gewoon opnieuw. Maar in juni is het even tijd voor wat wedstrijdjes zonder winnen of verliezen. Misschien ook enkele gezellige toernooien, iedereen geniet dit jaar extra van zo’n hele dag in en rond het veld. Om zo nog even het goede gevoel in de benen te krijgen. En niet alleen in de benen”. Het voetbal-virus wint uiteindelijk toch.

De man drukt zijn Ajax-pet wat steviger op zijn hoofd en trekt zijn RKHVV-kousen omhoog. Een beetje opgewekter vervolgt hij zijn weg naar huis. Hij weet het, het is voorjaar, maar nog lang geen lente. Maar het komt wel. Vast en zeker.

Namens de spiegelbank, Nico Ras.

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!