Door deze website te gebruiken gaat u akkoord met het gebruik van cookies op de website.

Meiden- en vrouwenvoetbal bij rkhvv

Meiden- en vrouwenvoetbal bij rkhvv

De geschiedenis van vrouwen- en meidenvoetbal bij R.K.H.V.V.

De geschiedenis van Vrouwenvoetbal bij RKHVV

Als je nu binnen RKHVV zou vragen, hoe lang de meiden en de dames voetballend binnen de vereniging al actief zijn, krijg je waarschijnlijk het antwoord: “zo’n jaartje of vijf”. Veelal ook wordt dan  “de Meiden Voetbal School” als voorbeeld genoemd of een enkele junior, die recreatief haar carrière, verscholen tussen jongens, is begonnen in een of ander f- team.

De ouderen binnen de vereniging weten beter, ook al praten ze er  nauwelijks meer over, willen er niet aan herinnerd worden of nog sterker ontkennen ooit naar “de speulende deernkes” gekeken te hebben.

Zo’n kleine veertig jaar geleden, toen de mannen van nu net hun lange schouderharen hadden afgeknipt en het restant modelleerden in een vette kuif, de broekspijpen hadden ingekort, zich tooiden met smalle stropdasjes en weer naar de kerk gingen, begonnen ze …..de dames.

De dames, ze kwamen voetballen, net op het moment dat  op het RKHVV sportpark “Rozendaal” de grote tribune, goed voor 600 toeschouwers, werd gebouwd.

We tekenen het jaar 1969. De dames, ze voetbalden binnen  RKHVV, maar nooit die naam gebruikend en nooit in KNVB competitie verband. De dames, onze dames, noemden zich “de Stuiteraars” en staken zich een effen blauw shirt met lange mouwen, blauwe te korte kousen en witte broek.  Een broek zo kort, dat je er tegenwoordig de gehele plaatselijke, regionale en nationale persmuskieten achter je kont aan zou krijgen. Het haar was kort of werd in twee zijwaartse staarten gestrikt. En om alles nog uitdagender te maken, werd het shirt over de broek gedragen. Kortom voor het publiek was veel “smoel” en “been” te bewonderen.

Onder begeleiding van Toon Hendriks, Frans van Aalten en Joke Kersten werd er gevoetbald tegen iedereen die maar wilde. Zo werd er gespeeld tegen “het Oranjecomité, “de Vestagirls” (ook wel de “Vestaalse Maagden” genoemd),  “de Hemagirls”,  en het Bemmelse “cafetaria Moos” en “Rito”. “Lekker tegen een geveterde bal aan trappen”, was het idee. Nooit van “wat mannen kunnen, kunnen wij ook!” Deze eerste voetballende meiden waren al geëmancipeerd: de mannen kwamen naar hen, niet zij naar de mannen.

Een tweede poging

Nadat de “stuiterende” vrouwen binnen RKHVV zich hadden teruggetrokken om zich bezig te houden met andere zaken des levens duurde het tot 1983 voordat ze zich voetballend weer lieten gelden.

Het was inmiddels een andere geëmancipeerde generatie. Huissen Stad was net op de schop genomen en ingericht als stadskern. De Markt  en omgeving kregen een ander aanzien. Doch de meest opvallende ingreep, ook voor RKHVV zou later blijken, was de tunnel. Een tunnel, die gegraven onder de Stadswal nabij de Arnhemse Poort, de Zilverkamp met de Stad verbond. Nadat eerst de zestiende eeuwse resten van de toegangspoort van de laatmiddeleeuwse oude stad waren blootgelegd en deels verwijderd waren,  konden de wijken elkaar fietsend en wandelend  ontmoeten.

Volgens Lydia Reifkogel moet het in “de Carrousel” discotheek zijn geweest, dat een aantal meiden, “Stadse” en “Zilverkampers” al hiphoppend afspraken te gaan voetballen.  Onder leiding van Ans Lentjes werd een team bij elkaar gescharreld, een grensrechter gezocht en gevonden in de persoon van Ronald Hofs, zoon van Jan de toenmalige terreinmeester, en een trainer, Arno Lippman met (te grote) snor. “We beginnen gewoon”, was het motto. De eerste wedstrijd in 5e klasse KNVB verband was uit tegen Trekvogels, herinnert  Ans Lentjes zich.  “We wonnen met 2 – 1, tegen de verwachting in van een akelig arrogante Nijmeegse leider.  ‘Wij worden kampioen’, had hij vooraf gezegd.

In de thuiswedstrijd werd hij de tweede keer op zijn nummer gezet. Nu werd het 3 – 1 voor ons. En niet hij, maar wij werden kampioen! En hoe! Met 160 doelpunten vóór en een op één hand te tellen aantal tegen.” Een uniek aantal zo blijkt uit de historie van RKHVV.

Eén seizoen later kwam de klad in het vrouwenvoetbal bij de club.

Kennelijk was de chemie tussen de meiden en de trainer (inmiddels zonder snor) uitgewerkt. De animo voor het voetbal verdween. Ans was al in het kraambed gestapt en veel meiden stopten en wat er over bleef ging naar Jonge Kracht, dat net met damesvoetbal begon.

Het zou 10 jaar duren, voordat een aantal oudgedienden de voetbaldraad weer zouden oppakken.

Drie keer scheepsrecht

Het jaar 1996, toen de  provincie Gelderland aanstuurde op een verdeling van de Betuwe in twee gemeenten, waarvan er één ten oosten van de A325,. zou een bijzonder jaar worden. Huissen zou gekoppeld worden aan Bemmel en Gendt en RKHVV zou voor de derde maal overvallen  worden door een damesinitiatief.

Toen de raadsleden nog droomden van een zelfstandige Stad en tegenstribbelden tegen beter weten in, of uit gewoonten, stapten Hilde van Dalen en Nicole Lentjes, met in hun schaduw Gonny Bisseling Maas,  op Hans Bor en Dick Rijsemus (lagere elftallen) af met de vraag: “Kunnen we hier voetballen?”

De twee heren, die bij zichzelf dachten: ”Hebben we dat al niet twee keer eerder gehoord!”, troefden de dames af met de opdracht:: “Als je een team bij elkaar hebt, kom je maar eens terug!” en gingen over tot de verenigingsdag. Maar nog geen drie weken later hadden de twee zo’n 20 dames bij elkaar gezocht, die “blauw” wilden spelen en niet “rood”. Jonge Kracht had en heeft nog steeds dames nadat twee keer eerder een initiatief bij HVV mislukt was.

Op 2 oktober van dat jaar werd er voor het eerst getraind onder leiding van Stefan Muller, die er na één training achter kwam, dat veel van de samengeronselde meiden het woord “bal” wel konden spellen, maar niet het minste benul hadden hoe dat ding van A naar B te verplaatsen met de voet.

Gezellig was het wel en met behulp van Gonny Bisseling Maas, werd de derde damesgeneratie binnen RKHVV voor het eerst  een hechte groep en vertegenwoordigd binnen de tot dan toe mannenvereniging.

In het seizoen 1997 – 1998 werd er gestart in de 5e klasse C van de KNVB Oost.

Stefan kreeg assistentie van Vincent Knipping,  als in hedendaagse terminologische  buitenschoolse opvang  terminologie, Appie van Nieuwland werd grensrechter en Fred van Loon en Jan Bisseling fungeerden als scheidsrechter.

De eerste sponsoren, dakdekker en opticien, Theo Huisman was nog niet in beeld,  voorzagen de ploeg van trainingspakken en tassen en het voetbalfeest kon beginnen.

Vooral Silvia Wild en Marieke van Ottele, de laatste overgekomen van Jonge Kracht, bleken technische toppers. De groep viel op door enthousiasme, groeide gestaag en zocht haar plek binnen de vereniging. De dames hoorden erbij, maar ‘Zonder junioren géén toekomst’ dacht de slimme Maastrichtse leidster Gonny Bisseling. En terwijl de Huissense politiek zijn wonden likte om de teloorgang van hun politieke Stad en voortaan niet “de Kleefse Zwaan”, maar het vlinderachtige stempel van Lingewaard moesten dragen, werden plaatselijk meisjes pupillen en junioren door haar lekker gemaakt, met een extra kennismakingsreductie van 50 procent korting op de jaarcontributie, om te komen voetballen bij haar club.

De wedstrijdkleding werd ‘gratis’ verstrekt binnen de eerste voetballijn, nu wel met Theo Huisman als sponsor en er zou getraind worden onder leiding van Sylvia Wild.

Bij dames 1 had de aanpak succes en het team klom in het seizoen 1999 – 2000 op naar de 3e Klasse, waarna het eerste trainingsduo het stokje overdroeg aan Willem Groeneveld , die op zijn beurt één seizoen nodig had om de 2e Klasse te bereiken.

Het eerste echte voetbalhoogtepunt, volgens “de deskundigen”, werd bereikt onder leiding van Mary Willemsen, oprichtster van de onder de korenblauwe vlag van RKHVV opgerichte eerste Nederlandse “Meiden Voetbal School” ,bijgestaan door Jan  Hendriks, de eenmans denktank van RKHVV en de drie musketiers: Jan Stuart, Michiel Swaan en Wijnand Burgwal.

In haar eerste seizoen 2001- 2002 werd de “tripel” gehaald. De dames werden kampioen van de 2e Klasse, wonnen de promotiewedstrijden voor de 1e Klasse en wonnen de beker.  Onder leiding van KNVB-coach Mien te Selle werd in het seizoen 2004 – 2005, na een spannende promotiecompetitie, de Hoofdklasse bereikt, de Eredivisie van het Nederlandse damesvoetbal. De RKHVV dames stonden op de “kaart” en bereikte het hoge niveau waar op gehoopt was. RKHVV werd voor de tweede keer landelijk bekend na de invoering van de Meidenvoetbalschool.

Maar een voetbalverenging als RKHVV is niet alleen Dames 1  of Heren 1, door ‘deskundigen’ tot het ‘gezicht van de vereniging’ verheven.

‘Een gezicht’ is niet zonder plooien, groeven en hier en daar wat goedkope make-up, esthetische fysieke ingrepen buiten beschouwing gelaten, is niets zonder recreanten.  Het meest bijzondere van de huidige “drie-keer-scheepsrecht-generatie” binnen het dames- en meiden voetbal van RKHHV is, dat  de dames en meiden, die niet in  “Dames 1”, of “Meiden C” (voetbalschool) spelen  blijven voetballen, blijven recreëren.

‘Deze afvallers’ van de derde generatie spelen nog steeds één keer in de week onder leiding van Annelies Bouwmeister en Sandra van Loon, soms anderen, een gezellige maar serieuze trainingsavond en stroalen  één keer per jaar met Carnaval en vele weken op een achter- afhoek op de bijna altijd grasonvriendelijke trainingshoek.

De ontwikkeling van de meidenvoetbalschool

Om precies te zijn op 12 januari 2001 liet Jan Hendriks, in bij de vereniging tot dan toe onbekende “snelle jongenstaal”, een “consequentie-analyse” op de dagelijkse bestuurstafel vallen. Een notitie naar aanleiding van  een serieus vervolggesprek van de voorzitter van de bestuurscommissie LEC Rob Schuil (RKHVV werkte toen met allerlei bestuurlijke commissies, waarvan de Lagere Elftal Commissie er één was) met de gedreven trainster Mary Willemsen. Daar waar de KNVB het liet afweten, wilde Mary talenten bij elkaar brengen, om hun optimale niveau te halen.

Het bestuur merkte dat naast Mary een groot aantal professionele vrijwilligers, een positieve impuls wilden geven binnen de “blauwe familie” aan het vrouwenvoetbal in het bijzonder en het (jeugd) voetbal in het algemeen en waren snel om.

Het paste binnen de filosofie van de club “de vereniging op het hoogste niveau”: een ieder moet kunnen voetballen op zijn/haar hoogste niveau, waarbij een ieder dezelfde ontwikkelingsmogelijkheden moet kunnen krijgen.

De vrouwen en meiden namen het voortouw, de mannen en jongens keken toe.

Het projectteam gevormd met Gonny Bisseling Maas (project- en studiecoördinator), Sietze Braam (Organisatie en Management), Mary Willemsen (hoofd opleidingen), Sylvia Wild en Miriam Ruhs (topsportsters), Femke van Haeften (verzorgster) en Jan Hendriks (“duwer”) startte met een pilot van één jaar.

En met succes, de gekozen opzet sloeg aan en een doorstart volgde nu als Topsportproject.

Door het houden  Open Dagen stroomden de meiden met hun ouders toe rondom een straal van 50 kilometer vanuit “de Blauwenburcht”..

Sponsoren, waar de hele vereniging van zou profiteren, kwamen: Calibre Alignment, Huisman Sport 2000, Autobedrijf Ford Stuart, Café rest.-Slijterij Burgwal, Nieuwland Transport en Reijmer Groenvoorziening en een groep  “stille” weldoeners zorgden voor de financiële-, materiële- en cateringondersteuning.  Het project kreeg al snel landelijke bekendheid.

Naast  een goed samenwerkend projectteam, enthousiaste ouders, sponsoren droegen daar ook Elise Werkman, als communicatieadviseur, en Wilbert Kruijsen, ouder van een van de speelsters en bouwer van de website www.meidenvoetbalschool.nl, toe bij aan dit succes.

RKHVV verscheen in de landelijke kranten, in managementbladen, op radio en televisie.

De resultaten logen er niet om:

  • RKHVV werd hofleverancier van de Vertegenwoordigende Talentenselecties van de  KNVB;
  • RKHVV Meiden spelen, als enige Nederlandse team in 2003 mee in het Mediterraan International Club (MIC) toernooi voor vrouwen in Barcelona. De meisjes spelen tegen vrouwenteams met een gemiddelde leeftijd van 25 jaar en regen teams waarvan de speelsters betaald krijgen. De meiden worden puolewinnaar en bereiken de kwartfinale, die uiteindelijk beslist is met penalty’s. Helaas missen zij er één. Hiermee is de kans vervlogen om tegen het grote FC Barcelona te spelen;
  • RKHVV Meiden Voetbalschool spelen voorwedstrijd bij de 1e competitiewedstrijd van FFC Heike Rheine, Europees topniveau:
  • Er komen aanvragen binnen van andere clubs, die informatie willen over het opzetten van een Meiden Voetbalschool. Mede door toedoen van RKHVV wordt de 2e school gestart in Hoornaar bij STEDOCO;
  • Meiden stromen door naar het 1e team en spelen hoofdklasse of promoveren met dames 2 naar de 1e klasse;
  • Meiden  behalen 4 keer de KNVB beker (3 keer met de D groep en 1 keer met de C groep);
  • Uitwisselingen met Amerikaanse en Canadese teams;
  • Fungeert als voorbeeldvereniging bij de grote Gelderse Sportbeurs in Anrhem;
  • Door de school komt ook steeds meer plaatselijke meisjes vooral recreatief voetbalen bij RKHVV (inmiddels 3 teams).

Na jaren van succes komt de School in “zwaar weer” en moet er door de nieuwe lichting  coördinatoren Ron Geurts, Wim van Alphen, Ad Heijen, Gonny (nog steeds), de vriendenclub, ouders en bestuur hard onderhandeld worden over het voortbestaan.

De KNVB heeft  de gehele damestop in Nederland op de schop genomen.

De betaalde clubs nemen vanaf het seizoen 2007 – 2008 de opleiding van de vaderlandse talenten op zich. Ook enkele RKHVV topspeelsters, waaronder Marieke van Ottele (“1997-generatie”) voegen zich onder hen en gaan zich verder ontwikkelen bij  FC Twente, waar Mary nu de leiding heeft van de opleiding.

Maar RKHVV gaat door, zij het voorlopig in afgeslankte vorm, met iets minder faciliteiten voor de meiden, maar nog steeds haar bijdrage leverend aan de grootst groeiende tak van sport in Nederland, Europa, de Wereld en in Huissen “meisjes – en vrouwenvoetbal”!  Daarbij worden ook de recreatieve meidenteams niet vergeten, “presterend recreërend”  volgens het tegenwoordige “bling-bling-dialect”.

Dankzij de expansiedrift van de gemeente Lingewaard, 1500 geplande woningen in de nieuwe Huissens wijk Loovelden, komen steeds meer meiden bij de club en werden en worden goed opgevangen door vrijwilligers als Pepijn Bisseling, Marco van Baal,  Charles Demont, Peter van der Leur, Silvia de Wild ,Marieke van Ottele, Lydia Rijfkogel (“1983-generatie”), familie Van Aalten, familie Rikken, Yvonne Bosvelt, Anita Kurver, Ans Lentjes (“1983-generatie”), Tim van de Kamp, Younez Barazite, ouders (aanmoedigende toeschouwers, heel veel), opa’s en oma’s en een actieve commissie Jeugd.

Het tweede damesteam

We schrijven het jaar 2004 en citeren uit het boekje “er was eens…………………..een damesteam”:

“Onwennig dat wel, traden 14 dames van RKHVV 2 zondagochtend 22 augustus om 11.00 uur, aan tegen de vierde klasser SC Westervoort.

Het duurde tot de 14e minuut voordat het eerste en dus historische doelpunt genoteerd kon worden….”.( aldus de fanatieke elftalverslaggever)

Voor het eerst in de vrouwengeschiedenis van RKHVV was de club een tweede vrouwenteam rijk. Onder leiding van Gerry Willemsen, van de startersgroep van 1997,  werd een elftal geformeerd, die of de Meiden Voetbal School voor gezien hielden, gewoon een potje wilden voetballen, maar in ieder geval volgens de trainer niet goed genoeg waren voor de selectie (al hoewel dat een paar jaartjes later anders zou blijken).

Door een administratief foutje van de verenigingssecretaris werd er in de 4e Klasse Oost gestart. Al snel bleek, dat de meiden elkaar zagen zitten, ongeacht het niveauverschil, nog steeds veel wilden leren en er samen veel lol in hadden ’s zondagsochtends vroeg in de wei te draven in een of ander dorp, gehucht of nog een kleinere Achterhoekse nederzetting en met een “kop” nog vol van nachtelijke escapades de zes uur ervoor op de Korenmarkt.

Doch zodra het fluitje van de altijd partijdige verenigingsscheidsrechter, KNVB-fluiters waren op dat niveau niet voor handen,  geklonken had, stond er een team, die maar één ding wilde: “WINNEN”. En dat deden ze, maar vraag niet hoe!

Onder leiding van eerst Ciska Hop en even later KNVB vedette en maar niet van ophouden weet, Mien te Selle, die samen met Stefan Muller, vedette bij RKHVV (hij weer,) inviel werd er al na 14 wedstrijden voor de tweede maal historie geschreven met het scoren van het honderdste doelpunt. De 160 van de “1983-generatie” zal nooit (“zeg nooit nooit”) gehaald worden.

In één snelle rush werd er verder gepromoveerd en in dit jubileumjaar spelen ze samen met dames 1 in de 1e Klasse. Wilskracht, een mix van jong en oud en vriendschap in en buiten het veld na een training of wedstrijd, een groep meiden, die samen met een vaste club eromheen, grensrechter, leider, sponsoren en publiek uit verre omstreken tot grote prestaties zijn gekomen.

De opmars van het damesvoetbal gaat door

Het damesvoetbal kent een roerige ontwikkeling bij RKHVV. Na drie keer proberen is het gelukt om de dames een vaste plek bij de blauwe club te geven. Het werd steeds professioneler en met de meidenvoetbalschool kwam er een initiatief die landelijk bekend werd.

Nog steeds plukken we daar bij de club de vruchten van. Inmiddels is damesvoetbal landelijk zijn plaats aan het veroveren bij de profs. RKHVV gaat gewoon rustig door met de dames en blijven talenten kweken. Want misschien heeft HVV met de vrouwenvoetbalschool wel bijgedragen aan de vrouwen Eredivisie. De dames bij RKHVV kunnen na moeizame beginperiodes met trots zeggen dat zij de voorlopers zijn van het damesvoetbal in Nederland.   

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!